Karbon maliyeti ne olacak?

Tedarik zincirinde bir aksama olursa alternatifiniz var mı?

Enerji maliyetleriniz üretimi sürdürülebilir olmaktan çıkarabilir mi?

Yeni bir regülasyon geldiğinde buna ne kadar hızlı uyum sağlayabilirsiniz? Verileriniz nerede tutuluyor?

Tek bir fabrikaya, tek bir ülkeye veya tek bir tedarikçiye ne kadar bağımlısınız? Bunların hepsi artık ticarette verilen kararının bir parçası.

İngiltere’de ve Avrupa’da özellikle büyük alıcılarla konuştuğumuzda bunun giderek daha fazla önem kazandığını görüyorum. Çünkü satın alma departmanları artık sadece “Bu ürünü kaça alırım?” sorusunun cevabını aramıyor. “Bu şirketten aldığım ürünün

tedariğinde yarın bir sorun çıkarsa ne olacak?” sorusu da büyük önem kazanmış durumda.

Yani artık ihracatçının rakibi sadece aynı ürünü daha ucuza satan diğer şirketler değil. Daha az risk taşıyan şirketler de rakip. Belki sizin ürününüz daha kaliteli. Belki fiyatınız daha iyi. Belki fabrikanız çok daha modern. Ama alıcı sizin şirketinizin gelecekteki riskini daha yüksek görüyorsa, bunların hiçbirisi tek başına yeterli olmayabilir.

Burada ihracatçılar için yeni bir dönem başlıyor. Artık birçok pazarda müşterinin görmek istediği şey “Bu şirketle uzun vadede çalışabilir miyim?” sorusunun cevabı. Bu yüzden ihracatta rekabet sadece ürün, fiyat ve kalite üzerinden olmayacak.

Dayanıklılık da satılacak.

Tedarik zinciriniz ne kadar dayanıklı? Tek bir müşteriye bağımlı mısınız?

Tek bir pazara mı ihracat yapıyorsunuz?

Enerji maliyetlerinizdeki değişiklik fiyatınızı ne kadar etkiliyor? Yeni çevre düzenlemelerine ne kadar hazırsınız?

Peki ya müşteriniz yarın size bunları sorduğunda, cevabınız hazır mı?