2026 fındık sezonu, Doğu Karadeniz’de üretici açısından son yılların en zorlu dönemlerinden biri olmaya aday. Artan işçilik, gübre, bakım, ilaç ve ulaşım giderleri üreticinin yükünü her geçen gün ağırlaştırırken, özellikle Doğu Karadeniz’de yalnızca fındığın toplama maliyetinin yaklaşık 4 dolara ulaşması, üreticinin içinde bulunduğu tabloyu açıkça ortaya koyuyor.

Böylesine yüksek maliyetlerin yaşandığı bir dönemde üreticinin önüne bir de Toprak Mahsulleri Ofisi’nin (TMO) alım kotasının konulması kabul edilemez. Üretici, devletin alım garantisi olarak gördüğü TMO’ya fındığını teslim etmek istiyorsa bunun önünün açılması gerekiyor.

TMO’nun başarılı Genel Müdürü Ahmet Gürdal’ın, hafta içinde Karadeniz Bölgesi’ne gerçekleştirdiği ziyaretlerde üreticinin bu sesini duymuş olması gerektiğine inanıyoruz. Şimdi sıra bu talebin somut bir karara dönüştürülmesinde.

TMO En Az 200 Bin Ton Fındık Almalı

Fındıkta serbest piyasa fiyatlarının TMO’nun açıkladığı alım fiyatlarına yaklaşması ve üreticinin alın terinin karşılığını bulabilmesi için TMO’nun piyasada güçlü bir aktör olması gerekiyor.

Bu nedenle TMO’nun en az 200 bin ton fındık alacağını kamuoyuna açık ve güçlü bir şekilde ilan etmesi ve üreticinin önündeki alım kotasını kaldırması büyük önem taşıyor.

TMO’nun piyasada güçlü miktarda alım yapması, yalnızca üreticiyi rahatlatmayacak; aynı zamanda serbest piyasadaki fiyat oluşumuna da denge getirecektir.

Bugün üreticinin ihtiyacı olan şey, sadece sezonu kurtaracak geçici tedbirler değil; üreticinin geleceğe güvenle bakmasını sağlayacak kalıcı bir tarım politikasıdır.

Karadenizli Siyasetçiler Üreticinin Sesini Duymalı

Ordu, Giresun ve Trabzon başta olmak üzere Doğu Karadeniz’de binlerce ailenin geçim kaynağı fındık.

Bu nedenle bölge siyasetçilerinin de üreticinin sesine kulak vermesi gerekiyor. Tarım ve Orman Bakanlığı başta olmak üzere karar vericiler, üreticinin bugün yaşadığı ekonomik sıkıntıyı görmeli ve gerekli adımları gecikmeden atmalıdır.

Üreticiye verilecek en güçlü mesajlardan biri, “TMO olarak üreticinin yanındayız, alım kotasını kaldırıyoruz ve piyasada güçlü miktarda alım yapacağız” açıklaması olacaktır.

Bu açıklama yalnızca üreticinin moralini yükseltmez; piyasaya da güçlü bir güven mesajı verir.

Artık Günü Kurtarmak Yetmiyor

Fındıkta yıllardır günü kurtaran, sezonu kurtaran politikalarla ilerliyoruz. Ancak artık geldiğimiz noktada bunun yeterli olmadığı açıkça görülüyor.

Son üç yıldır fındıkta geleceğimizi kaybetmeye başladığımız bir sürecin içindeyiz. Maliyetler yükseliyor, üreticinin kazancı azalıyor, genç nüfus üretimden uzaklaşıyor ve özellikle Doğu Karadeniz’de fındık bahçelerinin sürdürülebilirliği giderek daha büyük bir sorun haline geliyor.

Fındıkta yapısal sorunlar çözülmez, üretim maliyetleri düşürülmez ve üreticinin emeği korunmazsa kaybeden yalnızca fındık üreticisi olmayacaktır.

Kaybeden; Ordu’nun, Giresun’un, Trabzon’un ve bütün Doğu Karadeniz’in ekonomisi olacaktır.

Üretici üretimden vazgeçerse bunun bedelini yalnızca bugün değil, gelecek yıllarda da öderiz.

TMO Üreticinin Gerçekten Karagün Dostu Olmalı

TMO’nun üreticinin karagün dostu olmasının yolu, üretici fındığını satmak istediğinde karşısına kota koymaktan değil, üreticinin ürününü alabilecek güçlü bir kapasite ortaya koymaktan geçiyor.

Bu nedenle çağrımız nettir:

TMO alım kotasını kaldırmalı, en az 200 bin ton fındık alacağını kamuoyuna açıklamalı ve üreticinin fındığını TMO’ya satmasının önünü açmalıdır.

Tarım ve Orman Bakanlığı, TMO yönetimi ve Karadenizli siyasetçiler bu çağrıya kulak vermelidir.

Çünkü bugün fındık üreticisinin yanında olmak, sadece bir sezonu kurtarmak değildir. Doğu Karadeniz’in üretimini, ekonomisini ve geleceğini korumaktır.

Fındıkta artık günü değil, geleceği kurtaracak politikaları hayata geçirme zamanıdır.

HAFTANIN SÖZÜ

“Üreticinin alın teri korunursa, toprağın bereketi geleceğe taşınır.”